WEGGESLAGEN ANKERS

mountain of anchors

 

Hans en Joke spraken wel eens met elkaar over ‘vroeger’, over toen ze pas getrouwd waren, en binnen enkele jaren een gezin met 3 kinderen hadden .Ze woonden  in een middelgrote plaats in Gelderland, en verhuisden later naar een ruimere woning in een vinexwijk, in een naburige grotere plaats. Hans was meester op een basisschool, en Joke werkte bij een boekhoudkantoor, een paar dagen per week. Beiden kwamen uit een vrijzinnig protestants nest, stemden altijd PvdA, solidair zijn met de zwakkeren was hen met de paplepel ingegeven. Ze zorgden ervoor dat hun kinderen een goede opvoeding kregen, middelbare school, verantwoorde vrijetijdsbesteding (sporten, altijd  meedoen met activiteiten op school, zoals toneel- en zanggroepen). En natuurlijk later naar de Zondagsschool. Dat was al veel meer dan zijzelf in hun jeugd hadden meegekregen.

 

Van de drie kinderen waren er inmiddels twee getrouwd, woonden op korte afstand van het ouderlijk huis, en Hans en Joke waren zelfs al trotse grootouders geworden. En toch………. Ze hadden andere verwachtingen over hun relatie met hun volwassen kinderen. Ze dachten terug aan de tijd waarin zij als jonge ouders met hun kleine kinderen zondags bij opa en oma op bezoek gingen. Het was een vast ritueel, vertellen over de wederwaardigheden van de afgelopen week, koffie drinken, korte wandeling in het dorp. Maar hoe liep dat nu, met hun kinderen en kleinkinderen?  Ofschoon ze dichtbij woonden, zagen ze hen maar zelden, een telefoontje tussendoor was het hoogst bereikbare. Wel werden ze zo nu en dan gevraagd om op de kleinkinderen  te passen, wanneer de ouders hun verschillende uitjes hadden. Natuurlijk, ze hadden een drukke baan, en ook de kids stelden eisen, maar moest dat betekenen dat er voor hen  geen tijd vrij te maken viel?  Kortom, ze begrepen hun kinderen niet meer, en voelden zich op een zijspoor gezet. ‘Zij doen maar, en wij weten niet waar het naar toe gaat’, zeiden zij vaak tegen elkaar. Hans en Joke herkenden zich nauwelijks nog in een maatschappij, die steeds sneller veranderde, ze hadden hun houvast verloren en  verlangden  terug naar wat zij gekscherend ‘Paradise Lost’ noemden. Voor hen was alles één en al vluchtigheid.

Wanneer we wat nader naar de kenmerken van beide generaties kijken, kunnen we misschien iets begrijpen van de verschillen in levensstijl en verwachtingspatronen van ouders en kinderen. De ouders behoren tot de ‘verloren generatie’, geboren tussen 1955 en 1969, een tijd van recessie en met een sterke nadruk op presteren. De kinderen, de Y generatie, geboren na 1980, groeien op in een ‘informatiemaatschappij’, alles is maakbaar, complex, met veel keuzemogelijkheden en vrijheid. Geleidelijk aan beginnen de ouders te beseffen dat religie, moraal, ideologie niet langer stevig verankerd zijn in ieders leven, en zeker een andere betekenis en invulling bij hun kinderen gekregen hebben, die op hun beurt hun ouders voorhouden, dat deze leven volgens scenario’s uit het verleden en niet in staat zijn nieuwe ontwikkelingen in hun eigen levenswijze te integreren. De ouders zien overal in de maatschappij een gebrek aan sociale cohesie, terwijl er behoefte is aan visie en richting. Dat raakt ook de samenhang van de familie. Daarop moet een antwoord worden gevonden.

Hans en Joke nemen zich na enig avondlijk gepraat voor, hun kinderen te vragen met hen te overleggen, hoe zij, ieder in zijn eigen rol, met behoud van ieders eigenheid tot betere onderlinge verhoudingen kunnen komen. De kinderen kunnen zich hierin vinden, want ook zij realiseren zich, dat hun ouders ervaringen meebrengen, levenslessen, die waardevol kunnen zijn om er tenminste kennis van te nemen en ze waar mogelijk te gebruiken in hun dagelijks leven. Het gaat er niet om water bij de wijn te doen, maar te leren van elkaars verschillende kijk op maatschappelijke veranderingen,en hoe deze het eigen leven beïnvloeden. Het betekent samen een leerproces ingaan en zo de familieband  versterken. Zelfkennis en vermogen tot verandering komen niet vanzelf, daarin moet je zowel persoonlijk en als samenleving investeren, want pas dan ontstaat er ruimte en grijpen de ankers zich weer vast in de bodem.

In de samenleving zal een proces van meer samen denken op gang moeten komen, niet al bij voorbaat naar compromissen zoeken, heldere afspraken maken en elkaar daaraan houden. Idealisme moet opnieuw een kans krijgen!

 

 

1 Response

  1. Lessoycle zegt:

    Amoxicillin And Staph Infection Cialis Amoxicillin And Breast Lumps Fedex Acticin Purchase Overseas Derby Where Is The Best Place To Buy Viagra?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *